TELEFON MESAJI:)))))))

Bugün sevgili dostum bir mesaj göndermiş bana.Güzel bir mesajdı ve paylaşmak istedim.



Ve yenilgileri başın dik gözlerin açık karşılamaya başlarsın
Bir çocugun üzüntüsü ile değil,bir yetişkinin zerafeti ile
Ve herşeyi bugünü düşünerek yapmayı da öğrenirsin çünkü yarın ile ilgili herşey belirsizdir.
Bir süre sonra güneş ışığının yakıcı olduğunu öğrenirsin .
Eğer fazla maruz kalırsan bu yüzden başka birisinin sana çiçek getirmesini beklemeden
Kendi bahçeni oluştur ve kendi ruhunu kendin süsle.
Ve göreceksin ki dayanıklısın...
Ve kuvvetlisin...
Ve değerlisin...


İnsanın hayatta dostum diyebileceği insanların olması ne güzel.Riyasız,beklentisiz birini sevmek....
İyiki varsın dostum.Seni seviyorum.

Bu menkeşeler benim bahçemden sana hediye olsun:)))Kabul buyurunuz lütfen

EVETTTTT

Evetle başlayan bir yazı. Kitabı bitirince hemen birşeyler yazıp kitap hakkında paylaşmak istedim.Kitabı okurken bana eşlik eden güzel kitap aralığıma teşekkürederim.Zira derin anlamlar taşır bende:)

Umarım bu kitabı anlatmakla birilerini de bu kitabı okumasına vesile olurum.Şimdi sıra umre izlenimlerimde.Bölüm bölüm mü yoksa bir bütün içindemi anlatsam henüz karar veremedim aslında. Umremle ilgili bütün fotolarım silindi.Nasip belki arkadaşlarımda benimle ve oralarla ilgili güzel kareler var ise onları da bilahere yayınlarım inşaallah.Allah niyetlerimizde mahçup etmesin bizleri.
Hep muhabbetle kalın.Muhabbet kalbin şifasıdır:)...

İYİ Kİ KİTAPLAR VAR.




Timaşın sloganı. Oldukça etkileyici. Bazen içimize kapanıp sürekli kitap okumak isteriz ya
Öylesine bir dönemdeyim şuanda. Perdelerimi kapatıp koltuğumun en ucunda sessizce kitapla
arkadaş olmak beni dinginleştiriyor. Hiç bitmesin istiyorum bazen ya da zaman bu kadar hızlı geçmesin. İşte bu dönemde çok sevdiğim bir dostum bana şimdi içeriğinden biraz olsun bahsedeceğim kitabı gönderdi. Kapımda kargo elamanını görünce şaşırdım ilkönce. Heyecanla paketi açtım içinden Mesnevi Terapi çıktı sevgili Prof.Dr. Nevzat TARHAN’A ait.

Almak istediğim bir kitaptı mutlu oldum. Allah da sevgili dostumu mutlu etsin hep:)

Kitapta ilgimi çeken en önemli nokta vicdanı zekâ diye bir kavramdan bahsetmesi. İlk kez duydum ve oldukça etkilendim. Zaten yazar kitaptaki hikâyelerin çıkarımını yaparken vicdani zekâ mülahazası ile hadiseleri yorumlamakta.

Vicdani zekâ sahiplerinin özelliklerini anlatarak ben de giriş yapayım kitaba.

‘’Vicdani zekâ sahiplerinin hayatlarında iyimserlik vardır. Zindanda bile mutlu olabilirler. İçtenlik ve samimiyet bu kişiler için ön plandadır. İkiyüzlülükten nefret ederler. Törensel kibarlıktan rahatsız olurlar. Yanlarındaki insanlara huzur verirler. Bazen kısa
Vadede yanlış tanınsalar da zaman içinde, bazen de öldükten sonra kıymetleri anlaşılır. İç seslerini dinlerler ve kimsenin göremediği duyamadığı şeyleri keşfederler.’’
Kitabın ilk bölümünde vicdani zekâya oldukça yer verilmiştir. İkinci bölümde bir nevi vicdanı zekâyı dinamitlemek için mesnevi hikayeleri ile bunların bizlere anlatmak istedikleri
Oldukça yalın bir dille tahlil edilmiştir.

Bu hikâyelerden beni oldukça etkileyenler oldu. Mesela sayfa 135 deki hikaye Yol Kesen Mavi Kuşlar, sayfa 189 Güzellik Bakan Gözdedir, sayfa 223 Kerpiç Öyküsü benim seçtiklerim.

Açlığa sabredersin, adı oruç olur

Acıya sabredersin, adı metanet olur

İnsanlara sabredersin, adı hoşgörü olur

Dileğe sabredersin, adı dua olur

Duygulara sabredersin, adı gözyaşı olur

Özleme sabredersin, adı hasret olur

Sevgiye sabredersin, adı AŞK olur.

MESNEVİ

Ve kitap son söz olarak yine Mevlana’dan bir alıntı ile kendini sonlandırıyor.

Gitmeyi öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi…

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…



Gerçeği öğrendim bir gün…

Ve gerçeği acı olduğunu…

Sonra dozunda acının,

Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.



Dostlarım,

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.

Olur ya…

Kalp durur…

Akıl unutur…

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur…



BEN DE DOSTLARIMI RUHUMLA SEVİYORUM VE KİMSEYİ UNUTMUYORUM(…)

YENİDEN MERHABA:))

2008 yılında açmışım blogumu ama ne kadar da mahsun bırakmışım.Ne hayallerim varmış oysa ki yazdıklarımı okurken farkettim.İnsanız işte unutuyoruz.Cismimize yakıştırılan ünvan ile müsemmayız.Şimdilerde ne yapsam diye düşünürken bloğumu tekrar hayata geçirmeye karar verdim.Biraz yazı olsun hüzünlerimi sevinçlerimi paylaşayım biraz kitaplardan konuşalım biraz yemek olsun ağzımız tatlansın biraz eğlenelim istiyorum ama hayırlısı elbette.Derinliklerimi bende keşfetmek istiyorum bakalım ortaya nasıl birşey çıkacak.İnsan olmanın yolculuğunda yeni paylaşımlarla ben yine bloğumdayım.
  İlk yazım umre notlarım ve şuanda okuduğum kitabım ile ilgili olacak.Hazırlayıp yayınlamak ümidi ile:))

Ümidsiz kul olmaz değil mi?